Śląski Pieron

Postać   pierona a właściwie jego nieuchwytna osobowość znana jest od niepamiętnych czasów. Pieron jest typowym tworem śląskiej kultury. Określenie to odnosi się do nieuchwytnej postaci która jest bez ciała, o charakterze przypisywanym jedynie zjawiskom reprezentowanym przez  duchy i zjawy. Jego nieuchwytność spowodowana jest możliwościomi przystosowania się do kazdej sytuacji. Czym są Pierona, jak wygladają, gdzie można je spotkać ?

Na te i wiele innych pytan postaramy się opowiedzieć cytując podpowiedzi naszych czytelników.

I ty dołącz do tworców tej postaci !!!!!

Oto interpretacja według Prof. Uś dr hab. Zbigniewa Kadłubka

Pieron łod Peruna

A tyn ślonski „pieron” pochodzi od słowiańskigo boga Peruna. Był on podobny do greckigo Zeusa i islandzkigo Thorra (krolowoł we czwortki – skuli tego nazwy Thursday i Donnerstag). Ciepoł pieronami po niebie, blyskoł i nerwowoł sie jak była burza. Ponoć jego cera, gryfno Dziywanna prziszła na świat na Ślonsku w Lyńdzinach. Była opiekunkom lasow, hołdow i ksiynżycowej pory. Tak godajom nikerzi.

Pieron z nieba

Downo tymu na Ślonsku jak sie godało: „Idź do pierona”, to sie komuś rychtych źle winszowało, wysyłało sie go do diobła – czynste nimieckie „geh zum Teufel”. Dioboł – tak mi sie zdo – był fest kojarzony niy yno z pieronym, blyskaniym, ogniym, siarkom, świycyniym, ale tyż z takim niszczyniym. Dioboł mioł postać pierona. Beztoż sie do dzisiej godo „pierony ogniste” o tych, co majom wiyncyj śmiałości od inkszych i żodnego sie niy lynkajom. Ludzie woleli godać „pieron” niż „dioboł”, bo diobła boli sie bardzij niż jasnych pieronow ślatujoncych z nieba na ziymia.

Pieron ze Ślonska

Miasto Bieruń (Berun) możno mo nazwa od branio, ale wolołbych, żeby ta nazwa pochodziła od Peruna. Bo skond miołby pochodzić Perun, jak niy ze Ślonska, kaj ludzie znali sie na ogniu i inkszych żywiołach? Kaj ludzie zawsze umieli paczeć w niebo i czimać sie fest ziymi?

Prof. Uś dr hab. Zbigniew Kadłubek – rezkiruje Katedrom Literatury Porównawczyj. Je filologiym klasycznym, eseistom i tłumaczym. Pisze tyż po naszymu, dejmy na to „Listy z Rzymu” abo „Promytyojs przibity”.