Zapomniane nazwy topograficzne powiatu strzeleckiego.

Stronę tą pragniemy poświęcić   wiadomościom dotyczącym znaczenia różnych nazw  własnych, miejsc występujących w poszczególnych osadach gminy Strzelce Opolskie.

Zapraszamy do współpracy i przysyłania wszelkich informacji mogących wzbogacić naszą wiedzę w tym temacie.

Adamowice

Skornik

Błotnica Strzelecka

Borki

Majątek

Brzezina

Dziewkowice

Farska Kolonia

Gąsiorowice

Dębina jest najstarszą znaną częścią wioski Gąsiorowic. Według starych dokumentów w 1286 roku, dział z tej wsi otrzymali cystersi z Jemielnicy. W 1325 roku książę strzelecki Albert podarował klasztorowi dziesięcinę z Gąsiorowic. Wioska była podzielona na kilka części. Znane są podziały majątkowe, na wieś oraz część dóbr rycerskich. Część rycerska znajdowała się po prawej stronie Jemielniczanki. Znana jest nazwa Gansorowicz. W roku 1436 nazwa to funkcjonowała jeszcze , ale już w 1526 roku odnajdujemy inną nazwę  a mianowicie Husarowitz. Etymologia tej nazwy jest wyprowadzana od dwóch słów hus i husar, co oznaczało w tamtym okresie gęś i pastuch gęsi. Inna część osady, graniczna z wsią Gąsiorowice znana jest pod nazwą Bokowe. Według rozpowszechnionych informacji nazwa pochodzi od nazwiska osadnika nazwiskiem Bok, który miał być jej założycielem. W 1905 roku część tego areału należała do wsi  Łaziska.

Grodzisko

Breguły, Ścięgne, Dołki

Jemielnica

Do ciekawostek związanych z nieoficjalnym podziałem administracyjny we wsi Jemielnica, należą stare określenia części tej miejscowości, które niejednokrotnie egzystują od setek lat. Jądrem miejscowości jest ,, wieś, czyli ulica wiejska dawniej Dorfstrasse. Jest to główna droga określająca przebieg zabudowań wiejskich według starego, założonego planu wsi o zabudowie szeregowej jednorzędowej, przylegającej do obszaru leżącego naprzeciw zarówno zabudowań klasztornych i stawu, oraz płynącego w sąsiedztwie potoku Jemielnica. Następną częścią wsi jest tak zwane Gajdowe, które w okresie przedwojennym pisało się Gaidowe. Dalej Zawodzie z niemiecka Teichhäuser, Borek określany również jako Waldeck, Nowa Kolania ( Neu Kolonie), Stara Kolonia ( Alt Kolonie), oraz Park. Do ciekawszych okresleń zaliczamy nazwę Chochołka, nazwa ta jest określeniem dla cmentarza. Według niektórych legend nazwa ta powstała w związku z częstym straszeniem na cmentarzu. Miejscowi wykorzystując ten fakt, straszyli dzieci Chochołem słomianym stworem, który stał w sadach jako ochrona, opatulając młode drzewka i krzewy. Prawdopodobnie jego wygląd przypominajacy jakąś postać, był przyczyną wywoływania strachu u dzieci tym dziwnym stworem ukrywającym się pod słomą. Inną częścią wioski o wymownej nazwie jest tak zwany Dwór. Jak sama nazwa wskazuje były to dawniejsze zabudowania dworskie w postaci obór i chlewni, na folwarku pocysterskim. Także określenie Grochowiana ma swoję odzwierciedlenie od nazwy odmiejscowej, wywodzącej się od miejsca uprawiania w dawnych czasach rośliny strączkowej grochu. Część wsi zwana Opaleniec, dawniej znany pod nazwa Opalenietz, swoją nazwę wzięła prawdopodobnie od miejsca wypalania węgla drzewnego. Nazwa powstała w okresie eksploatacji miejscowej rudy darniowej i jej wykorzystaniua do wytopu żelaza w piecach dymarkowych ( w XVII wieku, a może już w średniowieczu ). Swoistą skarbnicą historyczną są nazwy młynów wywodzące się głównie od nazwisk ich właścicieli. Zaliczmy do nich młyny Zegarnik, młyn znany jako Centawski nazywany również Moczygemba lub Brett. Młyn znany jako Obermühle, poprzez wielokrotną zmianę właścicieli nazywany był również Niemietz, Moczek, Gaida, Ptok, Inny młyn znany pod określeniem Łagiewnicki znany jest również jako Filip, Mendla, Kachel, Greitkyke. Inny młyn określany jako Mittelmühle, znany pod nazwą Laurentius Magik, młyn którego włascielami byli również Maycher, Mendla, Krawietz. Dalej młyn Matschke albo Mendla, Smiatek, znany również dawniej pod nazwa Waldecker. Młyn Grochowina, Czekowski, Gibel, Moysa, młyn Zukowski, Kasek, Drzimalla, młyn Smarzle, Masur, Ptok. Dalej młyn Jatasch, Matscher, Mendla, młyn Szelnak, Pikatscha, Wollny, Frei, młyn Piossek, Moi, Busek, Kaizik. Oraz młyn Trzykolny znany również pod nazwą Przyikolne, Pap, Drahthütte. Jak w niemal każdej miejscowości, wśród nazw miejscowych poczesne miejsce znajdują nazwy pól, łąk czy innych działów ziemi. W Jemielnicy wymienia się takie określenia dla obszarów poza wsią w kierunku Barutu, Hubertusa czy Opaleńca. Są to: Stołwek, Rzyczysko, Łokrąglik, Zapiołszcze, Wilcze Łąki, Zołtyszcze, Smuga. Inne obszary, na przykład w kierunku Dziewkowic określane są jako: Farske, Pańske, Polołk, Dołek, Świercie, Niwa, Babice. Także lokalne drogi zarówno leśne jak i polne są odpowiednio nazywane, co w każdym razie pozwala na ich określanie i lokalizację. Znane są takie drogi jak: Dambnik, Niciowoł czy specyficzna nazwa drogi nieistniejacej obecnie, znanej jako Umarłoł. Szczególność tej nazwy należy tłumaczyć faktem że było to dawne połacznie Wierchlesia z Jemielnicą. Droga ta była wykorzystywana przez żałobników prowadzących trumnę ze zwłokami mieszkańca Wierchlesia, odprowadzanego na cmentarz w Jemielnicy.

Jędrynie

Kadłub

Kadłubski Piec

Kalinowice

Źródło informacji,  Hubert Jelito

Borek – las przy drodze z Kalinowic do Poznowic, po prawej stronie przed Poznowicami

Chodnik- stara droga z Kalinowic na Otmice.

Gwiazda- skrzyżowanie drogi w lesie pomiędzy Poznowicami a Otmicami

Gorzowe –  miejsce dawnej osady zniszczonej  przez Szwedów

Święty Las – miejsce pochówku Elsnerów

Gliniołk- zbiornik wody w lesie pod Sławą

Mostki- miejsce od strony Gogolina  za krzyżem w stronę Kalinowic przy domu Garbacza

Lołsek- miejsce obok szkoły

Dąbrowy- dawny folwark Elsnerów gdzie hodowano owce.

Rankoś – skrzyżowanie dróg  Sława, Poznowice , Kalinowice -kierunkowskazy

Kalinów

Ligota Dolna

Ligota Górna

Mokre Łany,

Niwki

Nowa Wieś

Osiek

Płużnica Wielka

Rozmierka

Rozmierz –  Wyrobiska gdzie wydobywano piasek i glinę nazywano dołami. Doły (nazywane w lokalnej gwarze Dołki, Dolki), oraz pola które swe nazwy wzięły od ich dawnych właścicieli takie jak, Manusiowe doły,  Wieczorkowe doły, Steindorowe doły, Mrozowe, Zimonowe, Florkowe, Ochwatowe doły, Markietonowe, Grinertowe, Wojtalowe, Nocońmile (Notzon Mühle), Stawiska,  Ląki młyńskie, Rudzina, Glina , Sapa, Za drogom, Podlesie, Obok tych miejsc znajdują się pola określane , Ku Grodzisku, Ku Szymiszowu, Za dołym, Ku Miastu i Koło Krzyża.

Rożniątów

Według etymologii brzmienia nazwy tej miejscowości, przypuszczano że została ona zapożyczona od słowa Rosa. Miała to być nazwa odwołująca się do miejsca w którym rosły róże. Jednakże w świetle najnowszych informacji pochodzących z tak zwanej Kroniki Tarnowskiej, mówiącej o miejscu gdzie trzymano konie dla książęcego dworu, należało by zrewidować określenie pochodzenia tej nazwy. Tam w opisie historii potyczki z mongolskim oddziałem w 1241 roku w czasie najazdy mongolskiego ( legenda o wojskach św. Jadwigi)  wspomina się o pewnym bracie zakonnym którego zadaniem była hodowla koni dla dworu książęcego na Opolu. Porównując podobno brzmiące średniowieczne nazwy miejscowości, należy stwierdzić że nazwa ta została wyprowadzona od słowa Ross określającego bojowego konia. Także końcówka słowa miejscowości Rosniontau (tau) którego pisownię można odnaleźć w stary dokumentach, wskazuje wyraźnie na podobieństwo do słowa niemieckiego Tal czyli obniżenie terenu jak też słowa Stal czyli miejsca w którym znajdowały się zwierzęta. Odnosząc się do podobnej nazwy pod Norymbergą, tereny Frankonii w Niemczech  miejscowości Rosstal,  możemy porównawczo przeanalizować powstanie nazwy Rosniontau.
Miejscowość ta po raz pierwszy została wymieniona w roku 953 jako „Rossadal“ .  Nazwa miejscowości została wyprowadzona od tak samo brzmiącej nazwy która pochodzi od starogermańskiego słowa „ros, hros“ (= Pferd,  koń) co oznacza   „Tal der Pferde“  (dolina koni).  Tak więc nazwa ta może wskazywać na miejsce w którym prowadzono hodowlę koni. Tak więc znajdowało się tam miejsce gdzie zamieszkiwali ludzie zajmujcy się hodowla koni.
W stosunku do wspomnianej frankońskiej miejscowości, nazwa ta została wymieniona jeszcze w wielu dokumentach które potwierdzały jej zwizek z hodowla koni.

Ruina- wzniesienie przy drodze ze Strzelec w kierunku Krapkowic. Z miejscem tym związanych jest wiele legend i faktów historycznych. Charakterystycznym elementem nawiązującym do tej nazwy miejscowej jest pozostałość ruiny tak zwanej kaplicy św, Floriana.

Statek – określenie dla budynku znajdującego się przy źródle rożniątowskiego potoku. Nazwa wywodzi się prawdopodobnie od wyglądu tej budowli , która posiada charakterystyczne wysokie kominy, przypominające maszty żaglowca.

Majątek – zabudawania dworskie ostatnich właścicieli majatku rożniątowskiego w Rożniątowie

Biadacz lub Groszów – nazwa ta ma swoją entymologię w  historii tego sioła, które  leży przy drodze do miejscowści Dolna. Legenda mówi że pierwsi mieszkańcy  powstałego tam gospodarstwa byli biedni i cierpieli niedostatek. Druga nazwa Groszów nawiązuje do dwóch sprzecznych legend mówiacych o sprzedaniu gospodarstwa za parę groszy, jak też nawiązuje do lkegendy o znalezionym skarbie. Właściciel który był znany z biedy,  przez długie lata utrzymywał się przy życiu, jednak nie gospodarząc na swoich włościach. Wydawł małe sumy liczone w groszach, co sprawiało wrażenie ze są to ostatnie pieniądze jakie posiadał

Sucha – Parzęć inaczej Gmiszczołk, Zapłocie (zołpocie),Obora, Witki, Kobylołk, Farskie Łąki, Piegdziołk, Bagier, Marszołk,  Gawlikowe, Dzioły, Księże, Ameryka, Na gorach, Zakaczmiki, Staroł Cygielnia, Ruczbanka, Naplotki, Przecznice, Polanki, Hutung Goj, Niwy, Kopanina.

Parzędź – tak okresla się skwer obok dzisiejszej remizy strażackiej.Według tłumaczenia nazwy w opracowaniu Henryka Dudy oznaczało to trawę , murawę lub łąkę.

Gmiszczołko– nazwa określająca nieczynne wyrobisko pozostałe po kopalni piasku. Prawdopodobnie nazwę wywodzi się od okreslenia własności tego terenu który należął do społeczności gminy Sucha, czyli tak zwane gmińskie.

Dwór – określenie miejsca w którym jeszcze do końca 1945 roku istniały zabudowania dworskie a właściwie dom zarzadcy majątku w Suchej. Jest wielce prawdopodobnym że tam istniałzamek panów na Suchej Strzelów.

Zapłocie (zapocie, zapotki) – pola, ogródki i sady znajdujące się za stodołami zabudowań gospodarskich. Nazwa ta został wymieniona w dokumentach z roku 1834 dotyczącego uwłaszczania chłopówz Suchej i zwolnienia ich z powinności pańszczyzny.

Obora- pola połozone przy drodze ze wsi do Grodziska. Tłumaczenie tego określenia wywodzi się wedłu  Suchockiej, autorki słownika Etymologicznego, od staropolskiego słowa oznaczającego zagodzony teren na którym przetrzymywani  zwierzęta domowe lub majątek należący do własciciela ziemskiego. Najprawdopodbniej rozchodzi się jednak o zabudowanie obory dla krów pańskich. Resztki drewnianych elementów budowlannych odnajdywano na tych polach jeszcze w okresie międzywojennym. Nazwa ta została wymienona również w dokumencie z 1834 roku.

Witki – miejsce przy polnej drodze do Grodziska na skraju bagnistego dawniej terenu które obfitowały w wilkilnę z której miejscowa ludność wyrabiała koszyki.Teren ten był znany nawet poza terenem powiatu strzeleckiego, ponieważ na wiklinowe żniwa przyjeżdżali tutaj wikliniarze nawet z okolic Koźla i Raciborza.Także miejsowi rzemieślnicy z Szymiszowa, Izbicka i Strzelec zaopatrywali się w ten surowiec własnie w Suchej.

Kobylołk – pola położone przy polnej drodze za tak zwanymi Witkami nazywano własnie Kobylok. Należy przypuszczać że były to pastwiska  dla koni. Wynika to z etymologi słowa Kobylok od Kobyły, tak nazwywano wszystkie konie niezaleznie od płci.

Farskie Łaki – jak sama nazwa wskaje należały one od niepamiętnych czasów do gruntów proboszcza na Suchej. Tak więc nazwa ta jest zaporzyczona od  pierwotnych stosunków własnościowych.

Piegdziołk- inni określaja te podmokłe łąki leżące  na zachód od wsi w kierunku Suchodańca jako Pierdziołk.Według miejscowej legendy nazwa ta jest związana z pewnym wydarzeniem mającym miejsce w zaprzeszłych czasach. Otóż pewnego razu dokonano kradzież ze dworskiej spiżarni. Przgotowano tam przeróżne potrawy na wesele córki własciciela folwarku. Z dworskiej sprzarni ktoś wyjadł gotowana fasolę z mięsem i kapustę z grzybami .Podejrzewano kogoś ze słuzby. Jednakże wszyscy zaklinali się że sa niewinni. Wtedy baba wiejska poradziła aby służba szukała tego kto najbardziej smierdząco puszcza gazy. Rozesłano słuzcych po całej wsi ale nikogo nie znaleziono. Dopiero w południe wracajacy polną drogą ze Suchego Dańca lesniczy zatrzymał się aby odpocząć chwilę. Wtedy poczył w powietrzu smród puszczanych bąków. Po chwili zobaczył leżacego sobie w najlepsze parobka który miał paść krowy , który bez ceremoni ,,pierdził,, z powodu przejedzenia się we dworskiej spizareni. Od tego czasu miejsce to nazwano  Pierdziołk.

Bagier – określenie dla wyrobisk wydobycia gliny. Nazwa ta powstała w okresie początków XX wieku. Wprawdzie wydobywanie gliny w wyrobiskach ze Suchej ma swoją tradycje od wieku XVIII. Wtedy glinę wydobywano recznie. Dopiero w okresie poczatków XX wiekuto zaczęto stosować wydobycie mechanicznie kaparkami. W języku niemieckim  Bagier to koparka.

Marszołek – nazywany jest las od wschodniej strony wsi przy obecnym boisku sportowym. Etymologia tej nazwy długoi czas była nieznana. Dopiero po analizie własności  poszczególnych części majątku na Suchej ustalono że nazwa ta wywodzi się od stosunku własnosciowego. Otóz od sredniowiecza rodziny rycerskie na Suchej zajmowały wysokie stanowiska i urzędy na dworze ksi ażat opolskich i strzelkeckich. Pewne części wsi były przypisane na okres sprawowania urzędu dworskiego. W tym przypadku marszałka dworu. Na przestrzeni wieków ziemie w okręgu gminy Sucha należały czasteczkowo do różnych rodów szlacheckich jak również do majątku książęcego ( szczególnie tereny leśne). Las ten był prawdopodobnie taka częścia dzierżawy książęcej z prawem do łowów, przynależny urzędowi książęmu.

Gawraniec-  część pól które obecnie znajdują się po drugie stronie drogi Strzelce-Opole w kierunku Szymiszowa. Nazwa ta wiąże się z faktem że teren ten upodobały sobie przez wiele pokoleń stada gawronów. Miejsce to ustronne  nieco oddalone od wsi było w dawnych czasch lasem. Znajdowały się tam kolonie gniazd  i wylegu tych ptaków.

Gawlikowe – pola które swoją nazwę wzięły od ostanich zapamiętanych właścicieli. Nazwa ta nie jest tak stara jak przykładowo inne pola, pochodzi z poczatków XIX wieku, kiedy rodzina Gawlików uzyskała je na własność ( prawdopodobnie po  1834 w związku z uwolnieniem z pańszczyzny)

Dzioły – także nazwę tych pól, należy łaczyć  z okresem roku 1834, kiedy to dokonano podziału majątku kościelnego.  Słowo dzioły  w miejscowej gwarze odnosza się do okreslenia działy czyli podziały pól majątku koscielnego.

Księże – pola jak sama nazwa wskazuje, nawiązuje do stosunków własnosciowych i należały do proboszcza z Suchej jeszcze do okresu początków XX wieku.

Ameryka – nazwa pól które należąły do chłopów którzy wyemigrowali do Ameryki w 1854 roku. Na pamiątkę tego zdarzenia miejscowi nazwali ten areał Ameryką,

Na gorach- pola po lewej stronie drogi w kierunku Szymiszowa swoją nazwę zawdzięczają swojemu położeniu górujacemu nad okolicą.

Zakarczmiki – pola te swoja nazwę zawdzięczają znajdujacej się w poblizu karczmy. Teren ten położony przy obecnej ulicy Polnej prowadzącej w kierunku osiedla Szymiszów był w przeszłości własnością karczmarza Z Suchej. Prawdopodobne istnienie karczmy w tym miejscu, potwierdza dokument archiwalny z 1834 . Wtedy pola te nazywano Zakatzmiki bądź Zakaczmiki. Wsród miejscowych krąży legenda o przeklętej karczmie, która zapadła sie pod ziemię. Ponieważ w dawnych czasach tereny wokół Suchej były bagniste, należy przypuszczać że jakaś część prawdy leży w tej historii.

Stara cegielnia – Miejsce po lewej stronie drogi do Szymiszowa gdzie istniała nie tylko wytwórnia cegieł powstała w pierwszej połowie XIX wieku, ale równiez manufaktura naczyń gliniannych o starszym rodowodzie. Dowodem na to są cegły z napisem Schimischow oraz stare naczynia glinianne znajdujace się w Izbie Tradycji,  Powiatowego Centrum Kultury ww Strzelcach Opolskich. Wyrobiska kopalniane po wydobyciu gliny po obu stronach drogi do Szymiszowa, jakie do niedawna można było  ogldać w początkach wieku XXI zostały zasypane gruzem i odpadami komunalnymi,.

Ruczbanka – takie określenie funkcionowała jeszcze w latach 70 XX wieku, w stosunku terenu gdzie przebiegała kolejka wąskotorowa z wyrobiska gliny do cegielni po prawej stronie od drogi do Szymiszowa.

Gliniołk – określenie  po wyrobisku kopalni gliny  w którym znajdowła się woda. Miejsce to było terenem rekraacyjnym okolicznej ludności jeszcze w latach 70 tych XX stulecia.

Do zapomnianych nazw miescowych które wyszły z uzycia a których istnienie można odkryć w XIX wiecznych dokumentach  są takie nazwy jak: Noplatki lun Napletki, Przecznicze, Polanki, Haltung Goj, Niwy, Kopanina

źródła informacji:  Opracowanie Henryka Dudy ,,Sucha z dziejów miejscowości i parafii,,  w którym zacytowano pana Alfonsa Piechoty.

Opracowanie ..Historie nazw miejscowych ziemi strzeleckiej,, – Norbert Waclawczyk 2008 Erlensee

Suche Łany

Szczepanek

Szymiszów 

Źródło informacji, Roman Dethloff, Gertruda Gruszka, Urszula Polańska

Tenczynów – dawny folwark gdzie znajdowały się zabudowania gospodarcze  rodu Tenczin. Pracowało tam około 160 osób. Tam też była założona mała szkoła 2 klasowa z inicjatywy właściciela, która powstała około  1700 roku.

Górka – miejsce dzisiejszej  zabudowy  terenu obecnej ulicy Ligonia. Prawdopodobnie to tutaj znajdowała się zapomniana osada Grzybowice.

Witki – miejsce  obecnie zalesione w dawnych czasach, jeszcze przed pierwszą wojną światową eksploatowane przez wyrobników koszy. Wiklina która tam  rosła w postaci witek dała  poczatek nazwy tego miejsca. Było to ponoć również miejsce wydobywania rudy darniowej.

Ameryka -tak nazywano pola należące do dawnych mieszkańców Szymiszowa którzy wyemigrowali do Ameryki na przełomie XIX i XX wieku.

Cegielnia – miejsce przy obecnej ulicy Wojska Poilskiego gdzie stoi dom zwany ,, familok,, ( nie mylić z familokiem na Waiennikach) Tom ten zbudowany był z czerwonej cegły , po remoncie w latach 70 XX wieku został otynkowany. Tam to znajdowały się wyrobiska gliny, oraz stawy gdzie również znajdował się mostek z cegły.

Budynki– określenie  miejsca gdzie stoją dwa dwupiętrowe domy w których mieszkali pracownicy zatrudnieni w POM

Zomek – obiekt wybudowany na przełomie XIX i XX wieku, należący do dyrekcji Cementowni Szymiszów. Był to biurowiec oraz miejsce zamieszkania  dyrektora Heuera, owczesnego zarządcy zakładów.

Chałpki – kompleks  10 małych  jedno kondygnacyjnych, dwuizbowych budynków dla pracowników zakładów cementowo-wapienniczych, założonych na planie prostokąta wokół tak zwangego zomku ( budynku ówczesnej dyrekcji)

Familołk – wielorodzinny dwupiętrowy budynek przy ulicy Fabrycznej wkomponowany w plan kompleksu robotniczego na Wapiennikach.

Wapienniki – zwane pod nazwą Osiedle Szymiszów dzielnica robotnicza Szymiszowa należąca do kompleksu dawnej fabryki cementu.Powstała pod koniec XIX wieku w związku z budową zakładu cementowo wapienniczego

Prochownia – miejsce na terenie ówczesnego drugiego kamieniołomu eksploatowanego dla potrzeb fabryki cementu i zakładów produkcji wapna. Znajdowała się około 500 metrów od pozostałości mostu nad torami kolejowymi. Prochownia była niewielką podziemną piwnicą umiejscowioną w zboczy wzniesienia, na terenie kamieniołomu. Nazwa wzięła się od  przechowywanego tam prochu strzelniczego, który stosowany był do odstrzałów w tamtejszym kamieniołomie.

Cymynciołk –  dawniejszy pierwszy kamieniołom wydobywania kamienia wapiennego służącego do wyrobu cementu. Miejsce to znajdowało się około 10 metrów od budynku zwanego Familołkiem. Zostało zasypane w latach 70 XX wieku odpadami ze sortowni kamienia.

Francowe pole – określenie dla kawałka ziemi znajdującego się po lewej stronie w lesie, około  1 km od przejazdu kolejowego w kierunku Kalinowa za niewysokim wałem ziemnym. Nazwa zaporzyczona została od imienia właściciela tego pola Franciszka Waclawczyka, które miało zostać przeznaczone na plac budowy.

Prankel – jedna z dzielnic Szymiszowa założona na przełomie XIX-XX wieku jako miejsce zamieszkania pracowników tamtejszych zakładów cementowo-wapienniczych. Nazwa pochodzi od nazwiska współwłaściela tych zakładów pieców kręgowych Prankla.  Dzieki jego inicjatywie powstało małe osiedle złożone z dwuch baraków mieszkalnych, oraz dwóch jednopietrowych budynków z przybudówkami. W pobliżu tego osiedla stały zabudowania tak zwanego gospodarstwa Florka.

Florkowa Górka – nazwa topograficzna która swoją  genezę wywodzi od nazwiska właściciela ( użytkownika) gruntów w Szymiszowie Pranklu,  niejakiego Florka. Byl on wiekszym wlascicielem gruntow nie tylko w Szymiszowie. Pochodzil z Rozmierzy gdzie inni czlonkowie rodziny posiadali miedzy innymi kopalnie piasku.

O miejscu tym mówiono również Florkowe.  Florkowa Gorka znajdowała się na areale dzisiejszego składu węgla,  części miejscowości Szymiszów Wieś znanego jako Prankel, tuż  przy torach kolejowych.  Częściowo górka ta została usunięta w latach 70 XX wieku, w zwiazku z budową hali produkcyjnej mieszalni pasz której właścicielem był GS Szymiszó. Nazwa ta związana jest z gospodarstwem rolnym którego zarządcą był wspomniany Florek, pracownik Cementowni Szymiszów. Gospodarstwo to powstało na przełomie wieku XIX i XX. Było ono częścią kompleksu przemysłowego, zakładów cementowo-wapienniczych w Szymiszowie. Rola tego gospodarstwa była ścisle związana z  polityką społeczną ówczesnego właściciela jakim była spółka akcyjna Oberschlesische Zementgeselschaft in Schimischow. Gospodarstwo to dostarczało produktów rolnych dla ówczesnego dyrektora  zakładu jak również dla robotników pracujacych w tym zakładzie.

Bratówka –  miesce w szymiszowskim lesie od Prankla w kierunku Kalinowa na pewnym wzniesieniu. Z nazwą tą związana jest pewna legenda mówiąca o nieszczęśliwym wypadku na polowaniu. W lesie tym zginął jeden z dwóch braci którzy polowali na jelenie. Przez przypadek brat zastrzelił z łuku brata.

Menclerowe – gospodarstwo rolne należące od kilku pokoleń do rodziny Mencler. Znajduje się ono obok tak zwanego Bukowca. Na starych mapach określone jako Oczko Mühle, od ówczesnego właściciela

Bukowiec – miejsce to właściwie związane  z gospodarstwem Menclerów. Jednakże w rzeczywistości jest to teren zarośnięty drzewami, oddalona od młyna wodnego w kierunku Szymiszowa. Remizka ta jest pozostałością po pierwszej osadzie zwanej Bukowiec która istniała w tym miejscu do początków XVIII wieku. Jak podają archiwalia miejsce to było siedziba rodziny szlacheckiej Bukowskich. Istnieje przypuszczenie że znajdowała się tam mała wieża obronna.

Kliczowa Góra– inaczej Kliczaberg lub Steibruch albo Hexenberg. Te trzy nazwy posiadają swoją własną historię. Kliczowa Góra, nazwa zaporzyczona została od nazwiska jednego z mieszkańców Szymiszowa niejakiego Kliczy.  Górka była nieużytkiem na które dokonywanao wypasu kóż. Pan Klicza przebywał na tej górce od wiosny do poźnej jesieni pilnując swoich kóz których miał kilkanascie. Do dzisiaj nie jest znane fakty czy nieużytek ten był własnością rodziny Klicza która zasiedziała była w Szymiszowie od wielu pokoleń. Najstarsze określenie Hexenberg pojawia się jeszcze krótko w latach 20 XX wieku, w przekazach ustnych miejsowej ludności. Wspominał o tej nazwie pan Piętka ówczesny ogrodnik hrabiów Strahwitzów. Nazwa ta powiązana była z  opowiadaniem że na tym wzniesieniu mieszkały czarownice,  które wykradały niegrzeczne małe dzieci. Musiały one zbierać wszystkie kwiatki porastające to wzgórze, a jesli został tam chociażby jeden kwiatek, czarownice wsadzały niesforne dziecko do głębokiego dołu na szczycie górki do którego następnie wrzucały wszelkiego rodzaju owady. Mrówki, chrząszcze, karaluch, drzdzownice, i różne inne robactwo.

Steinbruch – nazwa określająca to wzgorze, znane dzisiaj jako Kliczaberg występowała na mapach z połowy XIX  wieku. Świadczy to o istnieniu w tym miejscu  kamieniołomu z którego wydobywano kamień budowlannym. Można przypuszczać iż kamieniołom ten służył okolicznycm mieszkańcom jako materiał budowlanny.

Zapocie – W Szymiszowie wsi określenie to zastosowane zostało do pól  znajdujących się za płotem gospodarstw wiejskich,   znajdujących się od strony lasu. Dzisiaj ulica ta jest zabudowana  nowymi domami powstałymi w latach 60 i 70 tych XX wieku.

Piołski – część obszaru wsi Szymiszów w kierunku pólnocnym od kościoła. Nazwa prawdopodobnie została zaporzyczona od  wygladu topograficznego miejsca gdzie zostały wybudowane pierwsze domy lub gospodarstwa. Był to teren piaszczysty i nieurodzajny. Należy przypuszczać że część tej osady była efektem osiedlenia tam robotników rolnych pracujących w tamtejszym  majątku.

Staroł poczta – budynek przy obecnej ulicy Kościelnej w którym do lat 40 XX wieku znajdował sie wiejski urząd pocztowy. Budynek należał do rodziny Holek.

Kużnia –  budynek stojący przy drodze na Piołski, z prawej strony przed mostkiem nad strumieniem przepływającym przez wieś. Znajdowała się tam, jeszcze w początkach XX wieku kuźnia dworska. Według niektórych źródeł tam też znajdował sie punkt zborny pierwszej zorganizowanej ochotniczej straży tak zwanej drużyny sikawkowej.

Rosenbana – miejsce w lesie  w kierunku zachodnim od drogi z Szymiszowa  do Rożniątowa. Geneza tej nazwy nie jest do końca znana. Istnieje przypuszczenie związku z pewnym wydarzeniem z XVII wieku jakie młiało mieć miejsce w rodzinie ówczesnego właściela majątku Krzydlowskiego.

Łyskowoł skała – prywatny kamieniołom należący do gospodarza o nazwisku Łysek, który istniał do lat 80. Lokalizacja,  przy skrzyżowaniu drogi na Kliczowa Gora i Zołpocie. Obecnie zasypany, na jego miejscu stoi budynek mieszkalny.

Holkowoł skała – prywatny kamieniołom należący do gospodarza Holka. Lokalizacja przy szkole podstawowej w Szymiszowie wsi. W latach 70 był wykorzystany do składowania śmieci i odpadów. Zasypany ziemią . Na jego miejscu zlokalizowano boisko sportowe.

Warmątowice