Historia  lokalnych nazw miejscowych

Stronę tą pragniemy poświęcić   wiadomościom dotyczącym znaczenia różnych nazw  własnych, miejsc występujących w poszczególnych osadach gminy Strzelce Opolskie.

Zapraszamy do współpracy i przysyłania wszelkich informacji mogących wzbogacić naszą wiedzę w tym temacie.

Historia  lokalnych nazw miejscowych

W naszym codziennym języku stosujemy konkretne określenia które mają szeroki zakres znaczeniowy, gdyż wskazują nie tylko konkretne, pojedyncze zjawiska zwiazane z miejscową historią  np. wyraz Wapienniki oznacza nie tylko  pojedynczy obiekt produkcyjny ale również budynek mieszkalny czy nawet grupę wielu budynków mieszkalnych razem wziętych. Ich podstawową funkcją jest wyróżnienie, wyodrębnienie nie tylko  jednostkowych zjawisk z ogólnego tła otaczającej rzeczywistości. Ich funkcję można  nazwać identyfikacją, odróżniającą, bo służy do odróżnienia , a tym samym do identyfikowania jednego miejsca wśród wielu miejsc. Nazwy miejscowe są więc swoistymi znakami językowymi, bez których trudno by nam  było orientować się w topografi terenu. Nazwy miejscowe topograficzne istnieją we wszystkich znanych nam językach. Swoją funkcją wypełniają  powszechną, uniwersalną potrzebę społeczno-komunikacyjną nazywania obiektów jednostkowych, niepowtarzalnych. Aby w ten sposób wyróżnić i zidentyfikować konkretne miejsce w otaczającym nas świecie. Nazywanane są one  toponimami (grec. Topos miejsce ), czyli nazwy wszelkich obiektów przestrzennych i  terenowych, zarówno zamieszkałych jak i niezamieszkałych przez człowieka. Nazwy takie w swej treści zawierają bogaty przekaz historyczny, który dla wielu jest jedynie określeniem słownym.  Pragniemy przypomnieć mieszkańcom naszych miejscowości o ich  istnieniu  i poprzez ich popularyzację  dąrzymy do zachowaniu ich dla lokalnej kultyry i tradycji.

Przykład nazwy miejscowej części  Szymiszowa

Florkowa Górka – nazwa topograficzna która swoją  genezę wywodzi od nazwiska właściciela ( użytkownika) gruntów w Szymiszowie Pranklu,  niejakiego Florka. O miejscu tym mówiono również Florkowe.  Florkowa Gorka znajdowała się na areale dzisiejszego składu węgla,  części miejscowości Szymiszów Wieś znanego jako Prankel, tuż  przy torach kolejowych.  Częściowo górka ta została usunięta w latach 70 XX wieku, w zwiazku z budową hali produkcyjnej mieszalni pasz której właścicielem był GS Szymiszó. Nazwa ta związana jest z gospodarstwem rolnym którego zarządcą był wspomniany Florek, pracownik Cementowni Szymiszów. Gospodarstwo to powstało na przełomie wieku XIX i XX. Było ono częścią kompleksu przemysłowego, zakładów cementowo-wapienniczych w Szymiszowie. Rola tego gospodarstwa była ścisle związana z  polityką społeczną ówczesnego właściciela jakim była spółka akcyjna Oberschlesische Zementgeselschaft in Schimischow. Gospodarstwo to dostarczało produktów rolnych dla ówczesnego dyrektora  zakładu jak również dla robotników pracujacych w tym zakładzie.

Przykład.  Parzęć. W Suchej jedną z nietypowych  nazw stosowanych do dzisiaj jest określenie terenu  skwerku,  obok Remizy Ochotniczej Straży Pożarnej .

 

Alfabetyczny spis nazw odmiejscowych na terenie miejsowości powiatu strzeleckiego

Adamowice

Najbardziej interesujące znaleziska z terenów Adamowic pod strzelcami, są tak zwane siekerki z Adamowic. Jedna z brązu, druga z żelaza. Ponadto odkryto grób z wczesnego okresu epoki żelaza, w którym znaleziono bransolety i naszyjnikz brązu. Pierwsze wzmianki o miejscu pochodzą z 29 marca 1235 roku. W 1235 r. Książę Władysław na  Opolu, nadał to miejsce rycerzowi Adamowi von Kokor, od którego imienia miejscowość została nazwana. W 1408 roku Adamowitz przeszedł na własność Mikołaja Sittke, kustosza kolegiaty w Oberglogau( Głogówku). Ale w tym samym roku sprzedał go Nicolausowi Weichonisowi, pastorowi Groß Strehlitz (Strzelec Wielkich). Od tego czasu miejscowość jest nieprzerwanie własnością parafi Strzeleckiej, (Groß Strehlitz). Miejsce to zostało wymienione w 1783 r. W książce ,,Wpisy Śląskie,, opisujące Śląsk jako Adamowitz i Adamsdorf, należało do proboszcza Groß Strehlitz i znajdowało się w powiecie Groß Strehlitz Księstwa Opolskiego. Liczyło wówczas 157 mieszkańców, folwark, 14 rolników, 16 ogrodników i 1 gospodynię.  W 1865 r. Adamowitz składał się z dworu, wsi i przysiółka. W tym czasie wieś liczyła jedenastu rolników, 48 chałupników i 67 mieszkańców, a także jednego Kretschmera (karczmarza) i siedmiu fachowców. W przysiółku (kolonia Adamowitz) mieszkało 14 chałupników. [1] W 1885 r. Adamowitz liczyło 939 mieszkańców. W referendum na Górnym Śląsku 20 marca 1921 r. 297 uprawnionych do głosowania opowiedziało się za pozostaniem Górnego Śląska w Niemczech i 433 za członkostwem w Polsce. Adamowitz pozostał przy Rzeszy Niemieckiej. 25 września 1926 roku Adamowitz został włączony do miasta  Strzelce Wielkie (Groß Strehlitz). W tym czasie na południowych obrzeżach wsi istniał już zakład karny. Około 500 metrów dalej znajdował się teren stacji, a na północ ciągnął się teren cementowni. Na terenie przy dworcu znajdował się także oddział zakładu karnyego. Na wschodnim skraju terenu kolejowego znajdowała się rzeźnia. Szpital stał w parkowym otoczeniu na południowo-wschodnim skraju miasta. Do 1945 roku Adamowitz należał do powiatu Groß Strehlitz. W 1945 roku  miasto Strzelece Wielkie  zmieniło nazwę na Strzelce i przeszło pod polską administrację, przemianowano także Adamowitz na Adamowice  a miasto  dołączyło do Województwa Śląskiego. W 1950 roku miejscowość trafiła do województwa opolskiego.

Skornik, miejsce o takiej nazwie leżało w obrębie  terenu znajdującego się pomiędzy Adamowicami a Nową Wsią. Był to folwark przynależny do miasta Strzelce Wielkie. Nazwę  przypisano miejscu  obróbki  skór zwierzęcych oprawianych w tamtejszym garbarni,   z gwary stosowanej przez miejscową ludność,  jako skórowni, stąd przypuszczalnie wywodził się nazwa  Skornik.

https://histmag.org/grafika/articles5/garbary/garbarz.jpg

Błotnica Strzelecka

Borki – jak sama nazwa wskazuje teren obrośnięty lasem. Jego lokalizacja została określona na teren ,na małym wzniesieniu tuż za zabudowaniami folwarku przypałacowym w Błotnicy. Majątek – część zabudowy od strony Kotulina. Jak sama nazwa wskazuje chodzi o zabudowę budynków gospodarczych  i mieszkalnych kompleksu pałacowego w Błotnicy, przy drodze do Kotulina.

Brzezina – miejsce zamieszkania ludności służebnej prznależnej zamkowi w Strzelcach Wielkich. Jak sama nazwa wskazuje była to osad leżaca na terenie zalesionym przez brzozy. W rachubę wchodzą dwie osady o tej samej nazwie Jedna znajdowała się pomiędzy Dziewkowicami a Centawą, druga  na południowy wschód od dzisiejszego parku miejskiego. Nazwa miejscowości pochodzi od polskiej nazwy wywodzącej się od zalesienia brzozowego. Spis geograficzno-topograficzny  miejscowości leżących w dawnych prusach z 1835 roku, którego autorem jest J.E. Muller notuje nazwę miejscowości Brzesina jako jedyną, funkcjonującą zarówno w języku polskim jak i niemieckim. Ze względu na polskie pochodzenie,  w w latach 1936–1945 nazistowska administracja III Rzeszy zmieniła nazwę na nową, całkowicie niemiecką –Nieder Birken.

Dziewkowice – Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości wywodzi się od polskiej nazwy pdzawodowej]. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia się jako pierwotną zanotowaną nazwę miejscowości Szewcowice podając jej znaczenie Schuhmacherdorf – „Wieś szewców. Wiąże się ona prawdopodobnie z rozpowszechnionym w owym czasie we wsi zajęciem wytwarzania obuwia. Nazwa wsi została później fonetycznie zgermanizowana na Schewkowitz i utraciła pierwotne znaczenie. Z kolei w alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Dziewkowic oraz przystosowana do niemieckiej fonetyki jako Dziewkowitz –  Dewkowitz. Istnieje również przypuszczenie że nazwa ta została zaporzyczona od słowieńskiego słowa ,,dziewka,, co oznaczało by że , jej entmologia nawiązuje raczej na fakt że  to dzięki  żeńskiej większości mieszkańcówj dały początek nazwie tej osady.

W latach 1936–1945 administracja III Rzeszy zmieniła nazwę na całkowicie niemiecką Frauenfeld. Po przejęciu tych ziem przez administracje polską zmieniono ta nazwę  ponownie na Dziewkowice polonizując wcześniejszą zgermanizowaną nazwę wsi Schewkowitz. Z powodu historycznych procesów i lingwistycznych prób nazwa ta utraciła prawdopodobnie pierwotne znaczenie związane z zawodem szewca.

Farska Kolonia

Gąsiorowice

Gonsiorowice – nazwa Gąsiorowice ma swój źródłosłów w odległym średniowieczu. Na przestrzeni wieków funkcionowało wiele różnych podobnie brzmiących nazw dla tej miejscowości. Ich różnorodna pisownia wynikała przede wszystkim z zapisywania tej nazwy ze słuchu, oraz była zależna od pochodzenia osoby zapisującej ją na papierze. W minionych czasach funkcjonowały różne nazwy takie jak: Gonsorowicz (1342 i 1361), Ganschorowicz lub Gansorowicz), Ganszrowicz ( w 1463) . W roku 1436 nazwa to funkcjonowała jeszcze , ale już w 1526 roku odnajdujemy inną nazwę  a mianowicie Husarowitz. Znana z dokumentów archiwalnych, pisownia pochodzących z 1526roku wymienia się ją jako Husarowitz. Jest to prawdopodobnie najbardziej zbliżone określenie, co do znaczenia i korzeni pochodzenia tego miejsca. Toponimia znaczenie i pochodzenie tej nazw geograficznycznej kryje się bezsprzecznie w słowach: hus i husar, co znaczy gęś i pastuch gęsi. Należy przypuszczać że była to osada służebna, przynależna dworowi księcia strzeleckiego. Powstała nad rzeką i w pobliżu wielu stawów, stała się idealnym miejscem do hodowli gęsi i ryb. Byłą podzielona na dwie części. Jako wieś podlegała bezpośrednio dworowi książęcemu. A jako część rycerska stawnowiła przez wieki dobra ziemskie przechodzące z rąk do rąk, wielu włascicieli. W 1864 r. w skład Gąsiorowic wchodziły: wieś, dwa folwarki i Bokowe. W 1905 roku część osady Bokowe była w granicach Gąsiorowic, druga połowa gruntów należała do wsi Łaziska. Do Gąsiorowic należał także osada Szczepanek, założona w 1830 roku przez mistrza budowlannego Szczepana na terenie na obszarze zwanym Łysołk. Nazwa ta powstała ze względu na szczególnie wylesiony teren.

Dambina  nazwa odnosząca się do zlokalizowanej na terenie dzisiejszych Gąsiorowic części tej miejscowości. . Jej nazwa związana była z jej pierwotną lokalizacją w terenie porośniętym przez las dębowy.Prawdopodobnie jej pierwsi mieszkańcy zajmowali się wyrębem drewna na potrzeby strzeleckiego zamku. W tym czasie właścicielem wsi była rodzina Smeskal. Na początku XVIII wieku połowę Gąsiorowic kupił hrabia strzelecki Karol Colonna a drugą połowę wraz z dobrem rycerskim klasztor w Jemielnicy.Kiedy w 1810 roku zlikwidowano klasztor jemielnicki jego posiadłość gąsiorowicką bez lasów kupił hrabia Andrzej Renard ze Strzelec. Wieś tworzyły 63 domy, folwark i królewska strażnica leśna. Gąsiorowice podlegały administracyjnie i sądowo urzędowi w Jemielnicy, kierowanemu przez sędziego Adamiczka ze Strzelec. W 1864 roku w skład Gąsiorowic wchodziły: wieś, dwa folwarki i Bokowe. We wsi było 101 domów mieszkalnych i 64 budynki gospodarcze. Mieszkało tu 21 gospodarzy, 18 zagrodników i 46 chałupników. Łącznie z lasami było tu 1172 ha gruntów. Uprawiano głównie zboża i kartofle. We wsi były 2 młyny, karczma, 2 szewców, 2 krawców, 2 stelmachów, kołodziej, rzeźnik, 4 kowali, bednarz.
Bokowe prawdopodobnie zostało założone przez osadnika o nazwisku Bok. W 1905 roku Bokowe podzielono na dwie części: jedna należała do Gąsiorowic a druga do Łazisk. W części należącej do Gąsiorowic mieszkało 60 osób. Do wsi należał również forwark Wernerau, który założył w 1817 roku radca sądowy Werner ze Strzelec. Zajmował on obszar 49 ha gruntów między Gąsiorowicami a Szczepankiem. Hodowano w nim 200 uszlachetnionych owiec.  Po I wojnie światowej jedna część Szczepanka należała do Gąsiorowic a druga do Dziewkowic. W 1905 roku Gąsiorowice łącznie ze Szczepankiem i Bokowym liczyło 763 mieszkańców a w 1939 roku 1367. W 1936 roku obszar wsi wynosił 1015 ha. W szkole powstałej pod koniec XIX wieku uczył jeden albo dwóch nauczycieli. Od 1936 roku wieś przyjęła nazwę Quellental, a od 1945 roku Gąsiorowice.

 

Grodzisko

Breguły,

Ścięgne,

Dołki

Jemielnica

Do ciekawostek związanych z nieoficjalnym podziałem administracyjny we wsi Jemielnica, należą stare określenia części tej miejscowości, które niejednokrotnie egzystują od setek lat. Jądrem miejscowości jest ,, wieś, czyli ulica wiejska dawniej Dorfstrasse. Jest to główna droga określająca przebieg zabudowań wiejskich według starego, założonego planu wsi o zabudowie szeregowej jednorzędowej, przylegającej do obszaru leżącego naprzeciw zarówno zabudowań klasztornych i stawu, oraz płynącego w sąsiedztwie potoku Jemielnica. Następną częścią wsi jest tak zwane Gajdowe, które w okresie przedwojennym pisało się Gaidowe. Dalej Zawodzie z niemiecka Teichhäuser, Borek określany również jako Waldeck, Nowa Kolania ( Neu Kolonie), Stara Kolonia ( Alt Kolonie), oraz Park. Do ciekawszych okresleń zaliczamy nazwę Chochołka, nazwa ta jest określeniem dla cmentarza. Według niektórych legend nazwa ta powstała w związku z częstym straszeniem na cmentarzu. Miejscowi wykorzystując ten fakt, straszyli dzieci Chochołem słomianym stworem, który stał w sadach jako ochrona, opatulając młode drzewka i krzewy. Prawdopodobnie jego wygląd przypominajacy jakąś postać, był przyczyną wywoływania strachu u dzieci tym dziwnym stworem ukrywającym się pod słomą. Inną częścią wioski o wymownej nazwie jest tak zwany Dwór. Jak sama nazwa wskazuje były to dawniejsze zabudowania dworskie w postaci obór i chlewni, na folwarku pocysterskim. Także określenie Grochowiana ma swoję odzwierciedlenie od nazwy odmiejscowej, wywodzącej się od miejsca uprawiania w dawnych czasach rośliny strączkowej grochu. Część wsi zwana Opaleniec, dawniej znany pod nazwa Opalenietz, swoją nazwę wzięła prawdopodobnie od miejsca wypalania węgla drzewnego. Nazwa powstała w okresie eksploatacji miejscowej rudy darniowej i jej wykorzystaniua do wytopu żelaza w piecach dymarkowych ( w XVII wieku, a może już w średniowieczu ). Swoistą skarbnicą historyczną są nazwy młynów wywodzące się głównie od nazwisk ich właścicieli. Zaliczmy do nich młyny Zegarnik, młyn znany jako Centawski nazywany również Moczygemba lub Brett. Młyn znany jako Obermühle, poprzez wielokrotną zmianę właścicieli nazywany był również Niemietz, Moczek, Gaida, Ptok, Inny młyn znany pod określeniem Łagiewnicki znany jest również jako Filip, Mendla, Kachel, Greitkyke. Inny młyn określany jako Mittelmühle, znany pod nazwą Laurentius Magik, młyn którego włascielami byli również Maycher, Mendla, Krawietz. Dalej młyn Matschke albo Mendla, Smiatek, znany również dawniej pod nazwa Waldecker. Młyn Grochowina, Czekowski, Gibel, Moysa, młyn Zukowski, Kasek, Drzimalla, młyn Smarzle, Masur, Ptok. Dalej młyn Jatasch, Matscher, Mendla, młyn Szelnak, Pikatscha, Wollny, Frei, młyn Piossek, Moi, Busek, Kaizik. Oraz młyn Trzykolny znany również pod nazwą Przyikolne, Pap, Drahthütte. Jak w niemal każdej miejscowości, wśród nazw miejscowych poczesne miejsce znajdują nazwy pól, łąk czy innych działów ziemi. W Jemielnicy wymienia się takie określenia dla obszarów poza wsią w kierunku Barutu, Hubertusa czy Opaleńca. Są to: Stołwek, Rzyczysko, Łokrąglik, Zapiołszcze, Wilcze Łąki, Zołtyszcze, Smuga. Inne obszary, na przykład w kierunku Dziewkowic określane są jako: Farske, Pańske, Polołk, Dołek, Świercie, Niwa, Babice. Także lokalne drogi zarówno leśne jak i polne są odpowiednio nazywane, co w każdym razie pozwala na ich określanie i lokalizację. Znane są takie drogi jak: Dambnik, Niciowoł czy specyficzna nazwa drogi nieistniejacej obecnie, znanej jako Umarłoł. Szczególność tej nazwy należy tłumaczyć faktem że było to dawne połacznie Wierchlesia z Jemielnicą. Droga ta była wykorzystywana przez żałobników prowadzących trumnę ze zwłokami mieszkańca Wierchlesia, odprowadzanego na cmentarz w Jemielnicy.

Jędrynie

Kadłub

Kadłubski Piec

Kalinowice

Źródło informacji,  Hubert Jelito

Borek – las przy drodze z Kalinowic do Poznowic, po prawej stronie przed Poznowicami.Nazwa ta ma swój rodowód słowiański, pochodzący od okreslenia małego lasku. Prawdopodobnie ta zalesiona  część otoczona była  poprzednio jedynie polami .

Chodnik– stara droga z Kalinowic na Otmice. Nazwa nawiązująca do prowadzącej na skróty pieszej drogi jaką na piechotę mieszkańcy używali aby dojść do Otmic.

Gwiazda– skrzyżowanie drogi w lesie pomiędzy Poznowicami a Otmicami, które tworzyło  formę skośnego krzyża. Prawdopodobnie skrzyżowanie to było rozgałęzieniem dróg w więcej jak czterech kierunkach.

Gorzowe –  miejsce dawnej osady zniszczonej  przez Szwedów. Inne określenie Gorzelisko lub Zgorzelisko.

Święty Las – miejsce pochówku Elsnerów. Miejsce to było prawdopodobnie parkiem w którym były drzewa dębów, lip i buków.

Gliniołk– zbiornik wody w lesie pod Sławą. Jak sama nazwa wskazuje ze zbiornika tego pobierano glinę. Wedłu miejscowej ludności w XIX wieku w niedalekiej bliskości znajdowała się wytwórnia cegieł.

Mostki– miejsce od strony Gogolina  za krzyżem w stronę Kalinowic przy domu Garbacza. Jak wskazuje sama nazwa  umiejscowienie tego miejsca jest związane z potokiem który przepływał przez wioskę. Ten nieuregulowany ciąg wodny był naturalnym korytem wodnym nad którym zbudowano mostki. Nazwa ta powstała w XIX wieku.

Lołsek– miejsce obok szkoły. To również podbnie jak Borki miejsce zalesione które w lokalnej gwarze sląskiej pochodzi od określenia części lasu obok budynku szkolnego.

Dąbrowy– dawny folwark Elsnerów gdzie hodowano owce.Jak sama nazwa wskazuje teren ten w dawnych czasach porośnięty był lasem dębowym.

Rankoś – skrzyżowanie dróg  Sława, Poznowice , Kalinowice.Niewiadomego pochodzenia nazwa która może nawiązywać do nazwiska właściciela ziemi znajdujacej się przy skrzyżowaniu tych dróg.

Kalinów

Krośnica

Świński rynek – miejsce które uprzednii według starych przekazów było wolnym placem, obecnie zabudowa od kapliczki do byłej posesji Woschka. Tam spędzane były świnie gospodarzy z Krośnicy które później pędzone były do lasu dębowego należącego do gminy zwanego Dambniki.

Chałupki (chałpki)- grupa budynków wokól obecnej szkoły, były one dawniej miejscem zamieszkania przez wyrobników.

Kolonia – budynki które związane były z istniejącą w tym miejscu w XIX wieku cegielnią, w której zamieszkiwali w głownej mierze pracownicy cegielni.

Gliny – określenie miejsca wydobywania tego surowaca dla potrzeb cegielni. Obecnie ulica Spacerowa.

Wrzoski lub Wrzosy – określenie dla terenu nieurzytków rolnych obrośniętych tą rośliną a znajdujacego się poza cenrtum samej wsi.

Grobki – mylne określenie niemające nic wspólnego z istnieniem w tym miejscu pierwszego kościoła w Krośnicy. Ernest Morawitzki, lokalny historyk ziemi strzeleckiej tłumaczy powstanie tej nazwy w nawiązaniu do istniejących w tym miejscu paru grobów zólnierzy armi napoleońskiej, któzy zostali w tym miejscu pochowani. Z biegiem lat, w zwiazku z brakiem opieki nad mogiłami ostała się jedynie nazwa ,, grobki,,

Źródełko – miejsce w lesie w połowie drogi pomiędzy wsią Krosnica a stawami utrackmi, swoją nazwę otrzymało od miejsca z którego bije małe leśne żródełko, które swoim zasobem zasila okoliczne stawy.

Ligota Dolna

Ligota Górna

Mokre Łany,

Niwki

Nowa Wieś

Osiek

Płużnica Wielka

Rozmierka

Rozmierz

Doły – Wyrobiska gdzie wydobywano piasek i glinę nazywano dołami. Doły (nazywane w lokalnej gwarze Dołki, Dolki) Były to pola które swe nazwy wzięły od ich dawnych właścicieli takie jak, Manusiowe doły,  Wieczorkowe doły, Steindorowe doły, Mrozowe, Zimonowe doły, Florkowe doły, Ochwatowe doły,

Okreslenie pól nazwiskami włascicieli jest typowym nazewnictwem w tej miejscowości np. same pola bez wyrobisk Markietonowe, Grinertowe, Wojtalowe.

Nocońmile (Notzoń Mühle) jak sama nazwa wskazuje rozchodzi się o młyn którego włascicielem była rodzina Nocoń.

Stawiska – podmokłe miejsce  gdzie znajdowały się róznej wielkości stawy.   Ląki młyńskie – określenie areału łąk znajdujacych się za młynem.

Rudzina – jak nazwa wskazuje jest to obszar gdzie w dawnych czasach wydobywano rudę darniową. Należy przypuszczać że na tym terenie mogą znajdować się również stanowiska pieców dymarkowych.

Glina – okreslenie miejsca gdziw wydobywano ten materiał budowlnay do produkcji cegieł lub garnków.

Sapa – nieznanego pochodzenia nazwa stosowana przez miejscowych majaca  kojarzyć się z przezwiskiem właścicela tego skrawka ziemi.

Za drogom – tak określano pola lub łąki, które znajdowały się za drogą, a ich własciciele zmieniali sie tak często że nie ukształtowała sie  żadna nazwa mogąca wskazywać na konkretnego własciciela.

Podlesie –  areał gruntów rolnych znajdujacy się pod lasem.

Ku Grodzisku – nazwa wskazujaca na pola leżące przy drodze w kierunku Grodziska

Ku Szymiszowu – nazwa wskazujaca na pola leżące przy drodze w kierunku Szymiszowa

Ku Miastu– nazwa wskazujaca na pola leżące przy drodze w kierunku Strzelec

Koło Krzyża – miejsce przy krzyżu wiejskim

Rożniątów –  Rosniontow, Rosniontau

Według etymologii brzmienia nazwy tej miejscowości, przypuszczano że została ona zapożyczona od słowa Rosa. Miała to być nazwa odwołująca się do miejsca w którym rosły róże. Jednakże w świetle najnowszych informacji pochodzących z tak zwanej Kroniki Tarnowskiej, mówiącej o miejscu gdzie trzymano konie dla książęcego dworu, należało by zrewidować określenie pochodzenia tej nazwy. Tam w opisie historii potyczki z mongolskim oddziałem w 1241 roku w czasie najazdy mongolskiego ( legenda o wojskach św. Jadwigi)  wspomina się o pewnym bracie zakonnym którego zadaniem była hodowla koni dla dworu książęcego na Opolu. Porównując podobno brzmiące średniowieczne nazwy miejscowości, należy stwierdzić że nazwa ta została wyprowadzona od słowa Ross ( przykładowa nazwa porównawcza Rosthal) określającego bojowego konia. Także niemiecka końcówka słowa w nazwie miejscowości Rosniontau (tau) którego pisownię można odnaleźć w stary dokumentach, wskazuje wyraźnie na podobieństwo do słowa niemieckiego Tal czyli obniżenie terenu,  czyli miejsca w którym znajdowały się konie. Odnosząc się do podobnej nazwy pod Norymbergą, tereny Frankonii w Niemczech  miejscowości Rosstal,  możemy porównawczo przeanalizować powstanie nazwy Rosniontau.
Podobieństwo nazwy miejscowości Rosniontau do nazwy  Rosstal  jest bardzo zaskakujace. Miejscowość  Rosstal po raz pierwszy została wymieniona w roku 953 jako „Rossadal“ .  Nazwa miejscowości została wyprowadzona od tak samo brzmiącej nazwy która pochodzi od starogermańskiego słowa „ros, hros“ (= Pferd,  koń) co oznacza   „Tal der Pferde“  (dolina koni).  Tak więc nazwa ta może wskazywać na miejsce w którym prowadzono hodowlę koni. Tak więc znajdowało się tam miejsce gdzie zamieszkiwali ludzie zajmujcy się hodowla koni.
W stosunku do wspomnianej frankońskiej miejscowości, nazwa ta została wymieniona jeszcze w wielu dokumentach które potwierdzały jej zwizek z hodowla koni.

Ruina– wzniesienie przy drodze ze Strzelec w kierunku Krapkowic. Z miejscem tym związanych jest wiele legend i faktów historycznych. Charakterystycznym elementem nawiązującym do tej nazwy miejscowej jest pozostałość ruiny tak zwanej kaplicy św, Floriana.

Skorupy – pola pod ruina od strony wsi w kierunku drogi Strzelce-Kalinów. Po raz pierwszy w źródłach pisanych o tym miejscu wspomina opracowanie z okresu poczatków XX wieku, bazujące prawdopodobnie na aktach sekularyzacyjnych połowy XIX wieku. Pochodzenie tej nazwy należy odnieść do miejsca w którym znajdowno potłuczone naczynia gliniane. Nasuwa się pytanie skąd wzięły się tam takie  odłamiki. Czy były to archeologiczne pozostałości woorane w czasie obróbki pola, czy też faktycznie na polu tym stał piec do wypalania naczyń glinianych a znajdowane tam skorupy są pozostałościa po rozbitych naczyniach.

Prądniki

Statek – określenie dla budynku znajdującego się przy źródle rożniątowskiego potoku. Nazwa wywodzi się prawdopodobnie od wyglądu tej budowli , która posiada charakterystyczne wysokie kominy, przypominające maszty żaglowca.

Majątek – zabudawania dworskie ostatnich właścicieli majatku rożniątowskiego w Rożniątowie

Statek

nazwa odnosząca sie do budynku mieszkalnego o czterech kominach  w każdym rogu, znajdującego się niedaleko źródła rożniątowskiego.

Biadacz lub Groszów – nazwa ta ma swoją entymologię w  historii tego sioła, które  leży przy drodze do miejscowści Dolna. Legenda mówi że pierwsi mieszkańcy  powstałego tam gospodarstwa byli biedni i cierpieli niedostatek. Druga nazwa Groszów nawiązuje do dwóch sprzecznych legend mówiacych o sprzedaniu gospodarstwa za parę groszy, jak też nawiązuje do lkegendy o znalezionym skarbie. Właściciel który był znany z biedy,  przez długie lata utrzymywał się przy życiu, jednak nie gospodarząc na swoich włościach. Wydawł małe sumy liczone w groszach, co sprawiało wrażenie ze są to ostatnie pieniądze jakie posiadał

Sucha

Parzęć inaczej Gmiszczołk

Zapłocie (zołpocie)

Obora

Witki

Kobylołk

Farskie Łąki

Piegdziołk

Bagier

Marszołk

Gawlikowe

Dzioły

Księże

Ameryka

Na gorach

Zakaczmiki

Staroł Cygielnia

Ruczbanka

Naplotki

Przecznice

Polanki

Hutung Goj

Niwy

Kopanina.

Parzędź – tak okresla się skwer obok dzisiejszej remizy strażackiej.Według tłumaczenia nazwy w opracowaniu Henryka Dudy oznaczało to trawę , murawę lub łąkę.

Gmiszczołko– nazwa określająca nieczynne wyrobisko pozostałe po kopalni piasku. Prawdopodobnie nazwę wywodzi się od okreslenia własności tego terenu który należął do społeczności gminy Sucha, czyli tak zwane gmińskie.

Dwór – określenie miejsca w którym jeszcze do końca 1945 roku istniały zabudowania dworskie a właściwie dom zarzadcy majątku w Suchej. Jest wielce prawdopodobnym że tam istniałzamek panów na Suchej Strzelów.

Zapłocie (zapocie, zapotki) – pola, ogródki i sady znajdujące się za stodołami zabudowań gospodarskich. Nazwa ta został wymieniona w dokumentach z roku 1834 dotyczącego uwłaszczania chłopówz Suchej i zwolnienia ich z powinności pańszczyzny.

Obora- pola połozone przy drodze ze wsi do Grodziska. Tłumaczenie tego określenia wywodzi się wedłu  Suchockiej, autorki słownika Etymologicznego, od staropolskiego słowa oznaczającego zagodzony teren na którym przetrzymywani  zwierzęta domowe lub majątek należący do własciciela ziemskiego. Najprawdopodbniej rozchodzi się jednak o zabudowanie obory dla krów pańskich. Resztki drewnianych elementów budowlannych odnajdywano na tych polach jeszcze w okresie międzywojennym. Nazwa ta została wymienona również w dokumencie z 1834 roku.

Witki – miejsce przy polnej drodze do Grodziska na skraju bagnistego dawniej terenu które obfitowały w wilkilnę z której miejscowa ludność wyrabiała koszyki.Teren ten był znany nawet poza terenem powiatu strzeleckiego, ponieważ na wiklinowe żniwa przyjeżdżali tutaj wikliniarze nawet z okolic Koźla i Raciborza.Także miejsowi rzemieślnicy z Szymiszowa, Izbicka i Strzelec zaopatrywali się w ten surowiec własnie w Suchej.

Kobylołk – pola położone przy polnej drodze za tak zwanymi Witkami nazywano własnie Kobylok. Należy przypuszczać że były to pastwiska  dla koni. Wynika to z etymologi słowa Kobylok od Kobyły, tak nazwywano wszystkie konie niezaleznie od płci.

Farskie Łaki – jak sama nazwa wskaje należały one od niepamiętnych czasów do gruntów proboszcza na Suchej. Tak więc nazwa ta jest zaporzyczona od  pierwotnych stosunków własnościowych.

Piegdziołk- inni określaja te podmokłe łąki leżące  na zachód od wsi w kierunku Suchodańca jako Pierdziołk.Według miejscowej legendy nazwa ta jest związana z pewnym wydarzeniem mającym miejsce w zaprzeszłych czasach. Otóż pewnego razu dokonano kradzież ze dworskiej spiżarni. Przgotowano tam przeróżne potrawy na wesele córki własciciela folwarku. Z dworskiej sprzarni ktoś wyjadł gotowana fasolę z mięsem i kapustę z grzybami .Podejrzewano kogoś ze słuzby. Jednakże wszyscy zaklinali się że sa niewinni. Wtedy baba wiejska poradziła aby służba szukała tego kto najbardziej smierdząco puszcza gazy. Rozesłano słuzcych po całej wsi ale nikogo nie znaleziono. Dopiero w południe wracajacy polną drogą ze Suchego Dańca lesniczy zatrzymał się aby odpocząć chwilę. Wtedy poczył w powietrzu smród puszczanych bąków. Po chwili zobaczył leżacego sobie w najlepsze parobka który miał paść krowy , który bez ceremoni ,,pierdził,, z powodu przejedzenia się we dworskiej spizareni. Od tego czasu miejsce to nazwano  Pierdziołk.

Bagier – określenie dla wyrobisk wydobycia gliny. Nazwa ta powstała w okresie początków XX wieku. Wprawdzie wydobywanie gliny w wyrobiskach ze Suchej ma swoją tradycje od wieku XVIII. Wtedy glinę wydobywano recznie. Dopiero w okresie poczatków XX wiekuto zaczęto stosować wydobycie mechanicznie kaparkami. W języku niemieckim  Bagier to koparka.

Marszołek – nazywany jest las od wschodniej strony wsi przy obecnym boisku sportowym. Etymologia tej nazwy długoi czas była nieznana. Dopiero po analizie własności  poszczególnych części majątku na Suchej ustalono że nazwa ta wywodzi się od stosunku własnosciowego. Otóz od sredniowiecza rodziny rycerskie na Suchej zajmowały wysokie stanowiska i urzędy na dworze ksi ażat opolskich i strzelkeckich. Pewne części wsi były przypisane na okres sprawowania urzędu dworskiego. W tym przypadku marszałka dworu. Na przestrzeni wieków ziemie w okręgu gminy Sucha należały czasteczkowo do różnych rodów szlacheckich jak również do majątku książęcego ( szczególnie tereny leśne). Las ten był prawdopodobnie taka częścia dzierżawy książęcej z prawem do łowów, przynależny urzędowi książęmu.

Gawraniec-  część pól które obecnie znajdują się po drugie stronie drogi Strzelce-Opole w kierunku Szymiszowa. Nazwa ta wiąże się z faktem że teren ten upodobały sobie przez wiele pokoleń stada gawronów. Miejsce to ustronne  nieco oddalone od wsi było w dawnych czasch lasem. Znajdowały się tam kolonie gniazd  i wylegu tych ptaków.

Gawlikowe – pola które swoją nazwę wzięły od ostanich zapamiętanych właścicieli. Nazwa ta nie jest tak stara jak przykładowo inne pola, pochodzi z poczatków XIX wieku, kiedy rodzina Gawlików uzyskała je na własność ( prawdopodobnie po  1834 w związku z uwolnieniem z pańszczyzny)

Dzioły – także nazwę tych pól, należy łaczyć  z okresem roku 1834, kiedy to dokonano podziału majątku kościelnego.  Słowo dzioły  w miejscowej gwarze odnosza się do okreslenia działy czyli podziały pól majątku koscielnego.

Księże – pola jak sama nazwa wskazuje, nawiązuje do stosunków własnosciowych i należały do proboszcza z Suchej jeszcze do okresu początków XX wieku.

Ameryka – nazwa pól które należąły do chłopów którzy wyemigrowali do Ameryki w 1854 roku. Na pamiątkę tego zdarzenia miejscowi nazwali ten areał Ameryką,

Na gorach- pola po lewej stronie drogi w kierunku Szymiszowa swoją nazwę zawdzięczają swojemu położeniu górujacemu nad okolicą.

Zakarczmiki – pola te swoja nazwę zawdzięczają znajdujacej się w poblizu karczmy. Teren ten położony przy obecnej ulicy Polnej prowadzącej w kierunku osiedla Szymiszów był w przeszłości własnością karczmarza Z Suchej. Prawdopodobne istnienie karczmy w tym miejscu, potwierdza dokument archiwalny z 1834 . Wtedy pola te nazywano Zakatzmiki bądź Zakaczmiki. Wsród miejscowych krąży legenda o przeklętej karczmie, która zapadła sie pod ziemię. Ponieważ w dawnych czasach tereny wokół Suchej były bagniste, należy przypuszczać że jakaś część prawdy leży w tej historii.

Stara cegielnia – Miejsce po lewej stronie drogi do Szymiszowa gdzie istniała nie tylko wytwórnia cegieł powstała w pierwszej połowie XIX wieku, ale równiez manufaktura naczyń gliniannych o starszym rodowodzie. Dowodem na to są cegły z napisem Schimischow oraz stare naczynia glinianne znajdujace się w Izbie Tradycji,  Powiatowego Centrum Kultury ww Strzelcach Opolskich. Wyrobiska kopalniane po wydobyciu gliny po obu stronach drogi do Szymiszowa, jakie do niedawna można było  ogldać w początkach wieku XXI zostały zasypane gruzem i odpadami komunalnymi,.

Ruczbanka – takie określenie funkcionowała jeszcze w latach 70 XX wieku, w stosunku terenu gdzie przebiegała kolejka wąskotorowa z wyrobiska gliny do cegielni po prawej stronie od drogi do Szymiszowa.

Gliniołk – określenie  po wyrobisku kopalni gliny  w którym znajdowła się woda. Miejsce to było terenem rekraacyjnym okolicznej ludności jeszcze w latach 70 tych XX stulecia.

Do zapomnianych nazw miescowych które wyszły z uzycia a których istnienie można odkryć w XIX wiecznych dokumentach  są takie nazwy jak: Noplatki lun Napletki, Przecznicze, Polanki, Haltung Goj, Niwy, Kopanina

źródła informacji:  Opracowanie Henryka Dudy ,,Sucha z dziejów miejscowości i parafii,,  w którym zacytowano pana Alfonsa Piechoty.

Opracowanie ..Historie nazw miejscowych ziemi strzeleckiej,, – Norbert Waclawczyk 2008 Erlensee

Suche Łany

Szczepanek

Szymiszów

Źródło informacji, Roman Dethloff, Gertruda Gruszka, Urszula Polańska

Tenczynów – dawny folwark gdzie znajdowały się zabudowania gospodarcze  rodu Tenczin. Pracowało tam około 160 osób. Tam też była założona mała szkoła 2 klasowa z inicjatywy właściciela, która powstała około  1700 roku.

Górka – miejsce dzisiejszej  zabudowy  terenu obecnej ulicy Ligonia. Prawdopodobnie to tutaj znajdowała się zapomniana osada Grzybowice.

Witki – miejsce  obecnie zalesione w dawnych czasach, jeszcze przed pierwszą wojną światową eksploatowane przez wyrobników koszy. Wiklina która tam  rosła w postaci witek dała  poczatek nazwy tego miejsca. Było to ponoć również miejsce wydobywania rudy darniowej.

Ameryka -tak nazywano pola należące do dawnych mieszkańców Szymiszowa którzy wyemigrowali do Ameryki na przełomie XIX i XX wieku.

Cegielnia – miejsce przy obecnej ulicy Wojska Poilskiego gdzie stoi dom zwany ,, familok,, ( nie mylić z familokiem na Waiennikach) Tom ten zbudowany był z czerwonej cegły , po remoncie w latach 70 XX wieku został otynkowany. Tam to znajdowały się wyrobiska gliny, oraz stawy gdzie również znajdował się mostek z cegły.

Budynki– określenie  miejsca gdzie stoją dwa dwupiętrowe domy w których mieszkali pracownicy zatrudnieni w POM

Zomek – obiekt wybudowany na przełomie XIX i XX wieku, należący do dyrekcji Cementowni Szymiszów. Był to biurowiec oraz miejsce zamieszkania  dyrektora Heuera, owczesnego zarządcy zakładów.

Chałpki – kompleks  10 małych  jedno kondygnacyjnych, dwuizbowych budynków dla pracowników zakładów cementowo-wapienniczych, założonych na planie prostokąta wokół tak zwangego zomku ( budynku ówczesnej dyrekcji)

Familołk – wielorodzinny dwupiętrowy budynek przy ulicy Fabrycznej wkomponowany w plan kompleksu robotniczego na Wapiennikach.

Wapienniki – zwane pod nazwą Osiedle Szymiszów dzielnica robotnicza Szymiszowa należąca do kompleksu dawnej fabryki cementu.Powstała pod koniec XIX wieku w związku z budową zakładu cementowo wapienniczego

Prochownia – miejsce na terenie ówczesnego drugiego kamieniołomu eksploatowanego dla potrzeb fabryki cementu i zakładów produkcji wapna. Znajdowała się około 500 metrów od pozostałości mostu nad torami kolejowymi. Prochownia była niewielką podziemną piwnicą umiejscowioną w zboczy wzniesienia, na terenie kamieniołomu. Nazwa wzięła się od  przechowywanego tam prochu strzelniczego, który stosowany był do odstrzałów w tamtejszym kamieniołomie.

Cymynciołk –  dawniejszy pierwszy kamieniołom wydobywania kamienia wapiennego służącego do wyrobu cementu. Miejsce to znajdowało się około 10 metrów od budynku zwanego Familołkiem. Zostało zasypane w latach 70 XX wieku odpadami ze sortowni kamienia.

Francowe pole – określenie dla kawałka ziemi znajdującego się po lewej stronie w lesie, około  1 km od przejazdu kolejowego w kierunku Kalinowa za niewysokim wałem ziemnym. Nazwa zaporzyczona została od imienia właściciela tego pola Franciszka Waclawczyka, które miało zostać przeznaczone na plac budowy.

Prankel – jedna z dzielnic Szymiszowa założona na przełomie XIX-XX wieku jako miejsce zamieszkania pracowników tamtejszych zakładów cementowo-wapienniczych. Nazwa pochodzi od nazwiska współwłaściela tych zakładów pieców kręgowych Prankla.  Dzieki jego inicjatywie powstało małe osiedle złożone z dwuch baraków mieszkalnych, oraz dwóch jednopietrowych budynków z przybudówkami. W pobliżu tego osiedla stały zabudowania tak zwanego gospodarstwa Florka.

Florkowa Górka – nazwa topograficzna która swoją  genezę wywodzi od nazwiska właściciela ( użytkownika) gruntów w Szymiszowie Pranklu,  niejakiego Florka. Byl on wiekszym wlascicielem gruntow nie tylko w Szymiszowie. Pochodzil z Rozmierzy gdzie inni czlonkowie rodziny posiadali miedzy innymi kopalnie piasku.

O miejscu tym mówiono również Florkowe.  Florkowa Gorka znajdowała się na areale dzisiejszego składu węgla,  części miejscowości Szymiszów Wieś znanego jako Prankel, tuż  przy torach kolejowych.  Częściowo górka ta została usunięta w latach 70 XX wieku, w zwiazku z budową hali produkcyjnej mieszalni pasz której właścicielem był GS Szymiszó. Nazwa ta związana jest z gospodarstwem rolnym którego zarządcą był wspomniany Florek, pracownik Cementowni Szymiszów. Gospodarstwo to powstało na przełomie wieku XIX i XX. Było ono częścią kompleksu przemysłowego, zakładów cementowo-wapienniczych w Szymiszowie. Rola tego gospodarstwa była ścisle związana z  polityką społeczną ówczesnego właściciela jakim była spółka akcyjna Oberschlesische Zementgeselschaft in Schimischow. Gospodarstwo to dostarczało produktów rolnych dla ówczesnego dyrektora  zakładu jak również dla robotników pracujacych w tym zakładzie.

Bratówka –  miesce w szymiszowskim lesie od Prankla w kierunku Kalinowa na pewnym wzniesieniu. Z nazwą tą związana jest pewna legenda mówiąca o nieszczęśliwym wypadku na polowaniu. W lesie tym zginął jeden z dwóch braci którzy polowali na jelenie. Przez przypadek brat zastrzelił z łuku brata.

Menclerowe – gospodarstwo rolne należące od kilku pokoleń do rodziny Mencler. Znajduje się ono obok tak zwanego Bukowca. Na starych mapach określone jako Oczko Mühle, od ówczesnego właściciela

Bukowiec – miejsce to właściwie związane  z gospodarstwem Menclerów. Jednakże w rzeczywistości jest to teren zarośnięty drzewami, oddalona od młyna wodnego w kierunku Szymiszowa. Remizka ta jest pozostałością po pierwszej osadzie zwanej Bukowiec która istniała w tym miejscu do początków XVIII wieku. Jak podają archiwalia miejsce to było siedziba rodziny szlacheckiej Bukowskich. Istnieje przypuszczenie że znajdowała się tam mała wieża obronna.

Kliczowa Góra– inaczej Kliczaberg lub Steibruch albo Hexenberg. Te trzy nazwy posiadają swoją własną historię. Kliczowa Góra, nazwa zaporzyczona została od nazwiska jednego z mieszkańców Szymiszowa niejakiego Kliczy.  Górka była nieużytkiem na które dokonywanao wypasu kóż. Pan Klicza przebywał na tej górce od wiosny do poźnej jesieni pilnując swoich kóz których miał kilkanascie. Do dzisiaj nie jest znane fakty czy nieużytek ten był własnością rodziny Klicza która zasiedziała była w Szymiszowie od wielu pokoleń. Najstarsze określenie Hexenberg pojawia się jeszcze krótko w latach 20 XX wieku, w przekazach ustnych miejsowej ludności. Wspominał o tej nazwie pan Piętka ówczesny ogrodnik hrabiów Strahwitzów. Nazwa ta powiązana była z  opowiadaniem że na tym wzniesieniu mieszkały czarownice,  które wykradały niegrzeczne małe dzieci. Musiały one zbierać wszystkie kwiatki porastające to wzgórze, a jesli został tam chociażby jeden kwiatek, czarownice wsadzały niesforne dziecko do głębokiego dołu na szczycie górki do którego następnie wrzucały wszelkiego rodzaju owady. Mrówki, chrząszcze, karaluch, drzdzownice, i różne inne robactwo.

Steinbruch – nazwa określająca to wzgorze, znane dzisiaj jako Kliczaberg występowała na mapach z połowy XIX  wieku. Świadczy to o istnieniu w tym miejscu  kamieniołomu z którego wydobywano kamień budowlannym. Można przypuszczać iż kamieniołom ten służył okolicznycm mieszkańcom jako materiał budowlanny.

Zapocie – W Szymiszowie wsi określenie to zastosowane zostało do pól  znajdujących się za płotem gospodarstw wiejskich,   znajdujących się od strony lasu. Dzisiaj ulica ta jest zabudowana  nowymi domami powstałymi w latach 60 i 70 tych XX wieku.

Piołski – część obszaru wsi Szymiszów w kierunku pólnocnym od kościoła. Nazwa prawdopodobnie została zaporzyczona od  wygladu topograficznego miejsca gdzie zostały wybudowane pierwsze domy lub gospodarstwa. Był to teren piaszczysty i nieurodzajny. Należy przypuszczać że część tej osady była efektem osiedlenia tam robotników rolnych pracujących w tamtejszym  majątku.

Staroł poczta – budynek przy obecnej ulicy Kościelnej w którym do lat 40 XX wieku znajdował sie wiejski urząd pocztowy. Budynek należał do rodziny Holek.

Kużnia –  budynek stojący przy drodze na Piołski, z prawej strony przed mostkiem nad strumieniem przepływającym przez wieś. Znajdowała się tam, jeszcze w początkach XX wieku kuźnia dworska. Według niektórych źródeł tam też znajdował sie punkt zborny pierwszej zorganizowanej ochotniczej straży tak zwanej drużyny sikawkowej.

Rosenbana – miejsce w lesie  w kierunku zachodnim od drogi z Szymiszowa  do Rożniątowa. Geneza tej nazwy nie jest do końca znana. Istnieje przypuszczenie związku z pewnym wydarzeniem z XVII wieku jakie młiało mieć miejsce w rodzinie ówczesnego właściela majątku Krzydlowskiego.

Łyskowoł skała – prywatny kamieniołom należący do gospodarza o nazwisku Łysek, który istniał do lat 80. Lokalizacja,  przy skrzyżowaniu drogi na Kliczowa Gora i Zołpocie. Obecnie zasypany, na jego miejscu stoi budynek mieszkalny.

Holkowoł skała – prywatny kamieniołom należący do gospodarza Holka. Lokalizacja przy szkole podstawowej w Szymiszowie wsi. W latach 70 był wykorzystany do składowania śmieci i odpadów. Zasypany ziemią . Na jego miejscu zlokalizowano boisko sportowe.

Warmątowice